Zo was ik gisteren weer een fijn stukje aan het fietsen. Mijn doel was Banteay Srei. Halverwege kwam ik er achter dat ik nog zo’n 16km te gaan had… oeps, maar goed het was nog vroeg en ik ben nog jong en mijn fiets was kut, dus ik besloot verder te gaan. Gek genoeg was ik de enige toerist op de fiets, de rest zat in tuktuks.

Ik begon honger te krijgen, maar er was nergens een restaurant te bekennen. Stukje verder doemt dan toch iets op wat iets weg heeft van een restaurant. Ze verkochten in ieder geval drinken.

In gebarentaal leg ik uit dat ik honger heb. De vrouwtjes beginnen te lachen (met veel spuug en geen tanden) en zetten me op een kruk en slepen een koelkist naar me toe. Daarop zetten ze twee kommen, één met rijst en één met soep met rare groenten en iets dat ooit geleefd heb. Wat het was zal ik nooit weten, maar ik heb een foto dus wellicht komen we er samen uit. Het had in ieder geval graten en een schild en inktvisachtige frutsels.

Dapper maar doodsbenauwd heb ik het opgeten, om vooral maar niet onbeleefd te zijn. De vrouwtjes begonnen nog harder te lachen toen ik mijn geldbuidel trok, dat was toch echt niet de bedoeling!

This entry was posted on Thursday, November 30th, 2006 at 10:43 and is filed under verkansie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.