Op naar Frans Guyana
31 oktober 2007
Zondagochtend bepakt en bezakt naar de waterkant gelopen. Na nog geen 1,5 uur wachten vertrok het minibusje richting Albina. Na wat tussenstops om dingen als een koelkast op te pikken ging de reis oostwaarts.
Ik wist niet of ik naar Frans Guyana of naar Galibi ging, maar ik wist dat ik Paramaribo uitmoest. Eeen dag eerder had een fiets mijn voorwiel van mijn huurfiets kromgereden en dan was de druppel, hoewel de fietser van links kwam en dus voorrang had. Ik moest weg uit dat éénrichtingsdorp!
Om een uur of twee kwamen we aan in Albina, waar we bestormd werden door hosselende bootsmannen die mij maar wat graag naar Frans Guyana wouden helpen aan de andere kant van de Marowijnerivier. Ik moest snel gaan besluiten waar ik heen ging.
Gelukkig zat in mijn busje ene Celda, die wel wou zorgen dat ik goed in Kourou of Cayenne aan zou komen. Na een aantal jaar in Nederland gewoond te hebben had ze besloten om terug te gaan met haar dertienjarige dochter naar haar andere dochter van tweeëntwintig. Met z’n allen waren ze verhuisd naar Kourou in het midden van de kustlijn van Frans Guyana. Celda had in Paramaribo inkopen gedaan voor het Fête du village waar ze geld ging verdienen met de verkoop van eten en drinken.
Zoals altijd als ik de grens overga regende het als de ziekte. Gelukkig bracht de taxichauffeur me naar de Surinaamse douanepost waar ik mijn exit stempel gin halen. Terug aan de rivier vertrok het bootje al snel naar de overkant. Na een korte stop bij de douane waar ik wederom als enige officieel mijn paspoort ging laten stempelen, vertrok de bus. Om drie minuten later tot stilstand te komen. Om vervolgens drie uut te wachten op één iemand, zodat de bus vol zou geraken. Je zou toch denken dat voor €35,- per persoon het best rendabel zou moeten zijn met zes mensen.
Toen we dan eindelijk vertrokken voor de reis van meeer dan twee uur, schemerde het al. Ik ging dus in het donker aankomen in een vreemde stad waar weinig hotels waren en waar ik geen hotelreserving had. Gelukkig had Celda inmiddels aangeboden dat ik bij haar kon slapen als het niet zou lukken om een hotel te vinden, dus ik was weer gerustgesteld.
Bij Celda sloeg de paniek echter toe, omdat we aan werden gehouden voor een politiecontrole. Zoals gezegd had CElda inkopen gedaan waaronder zes treetjes frisdrank en 15 flessen sterke drank. En dat mag je dus niet invoeren, dus dat werd in beslag genomen. Elf flessen drank hadden de gendarmes ontdenkt. HNet was die avond nog lang gezeliig op de politiepost in Icabouro. Al met al een behoorlijke strop voor Celda.
Eenmaal aangekomen in Kourou was het enige betaalbare hotel al gesloten en zat er niks anders op dan om chauffeur Bernhard me terug te laten brengen naar het huisje van Celda, die we eerder al afgezet hadden.
Tot grote hilariteit en verbazing van het gezein en de buren hing ik mijn hangmat op tussen twee bomen op het achtererf. Een tijd lang heb ik wakker gelegen, bang dat het harder ging regenen dan het al deed, maar uiteindelijk heb ik het behoorlijk droog gehouden.