31 oktober 2007

Zondagochtend bepakt en bezakt naar de waterkant gelopen. Na nog geen 1,5 uur wachten vertrok het minibusje richting Albina. Na wat tussenstops om dingen als een koelkast op te pikken ging de reis oostwaarts.
Ik wist niet of ik naar Frans Guyana of naar Galibi ging, maar ik wist dat ik Paramaribo uitmoest. Eeen dag eerder had een fiets mijn voorwiel van mijn huurfiets kromgereden en dan was de druppel, hoewel de fietser van links kwam en dus voorrang had. Ik moest weg uit dat éénrichtingsdorp!
Om een uur of twee kwamen we aan in Albina, waar we bestormd werden door hosselende bootsmannen die mij maar wat graag naar Frans Guyana wouden helpen aan de andere kant van de Marowijnerivier. Ik moest snel gaan besluiten waar ik heen ging.
Gelukkig zat in mijn busje ene Celda, die wel wou zorgen dat ik goed in Kourou of Cayenne aan zou komen. Na een aantal jaar in Nederland gewoond te hebben had ze besloten om terug te gaan met haar dertienjarige dochter naar haar andere dochter van tweeëntwintig. Met z’n allen waren ze verhuisd naar Kourou in het midden van de kustlijn van Frans Guyana. Celda had in Paramaribo inkopen gedaan voor het Fête du village waar ze geld ging verdienen met de verkoop van eten en drinken.
Zoals altijd als ik de grens overga regende het als de ziekte. Gelukkig bracht de taxichauffeur me naar de Surinaamse douanepost waar ik mijn exit stempel gin halen. Terug aan de rivier vertrok het bootje al snel naar de overkant. Na een korte stop bij de douane waar ik wederom als enige officieel mijn paspoort ging laten stempelen, vertrok de bus. Om drie minuten later tot stilstand te komen. Om vervolgens drie uut te wachten op één iemand, zodat de bus vol zou geraken. Je zou toch denken dat voor €35,- per persoon het best rendabel zou moeten zijn met zes mensen.
Toen we dan eindelijk vertrokken voor de reis van meeer dan twee uur, schemerde het al. Ik ging dus in het donker aankomen in een vreemde stad waar weinig hotels waren en waar ik geen hotelreserving had. Gelukkig had Celda inmiddels aangeboden dat ik bij haar kon slapen als het niet zou lukken om een hotel te vinden, dus ik was weer gerustgesteld.
Bij Celda sloeg de paniek echter toe, omdat we aan werden gehouden voor een politiecontrole. Zoals gezegd had CElda inkopen gedaan waaronder zes treetjes frisdrank en 15 flessen sterke drank. En dat mag je dus niet invoeren, dus dat werd in beslag genomen. Elf flessen drank hadden de gendarmes ontdenkt. HNet was die avond nog lang gezeliig op de politiepost in Icabouro. Al met al een behoorlijke strop voor Celda.
Eenmaal aangekomen in Kourou was het enige betaalbare hotel al gesloten en zat er niks anders op dan om chauffeur Bernhard me terug te laten brengen naar het huisje van Celda, die we eerder al afgezet hadden.
Tot grote hilariteit en verbazing van het gezein en de buren hing ik mijn hangmat op tussen twee bomen op het achtererf. Een tijd lang heb ik wakker gelegen, bang dat het harder ging regenen dan het al deed, maar uiteindelijk heb ik het behoorlijk droog gehouden.

Weet je het nog, je eerste menstruatie? Dat je toen alleen in een aparte hut gezet werd en dat je niet naar de rivier mocht? En dat je elke dag van die bloedige tijd een geroosterde kolibri te eten kreeg?
De mannen uit het dorp gingen het bos in om grote zwarte mieren te vangen met in kasiri gedoopte katoen. En die kreeg jij dan toen het bloeden eenmaal gestopt wat op je huid gedrukt. de mieren zetten hard hun kaken in je huid. Door deze beten, die helse pijn veroorzaakten brachtten ze hun vlijt en ijver op je over, zodat ook jij een hardwerkende huisvrouw werd.
‘s Avonds bij het in kasiri gedompelde feest gooiden je dorpsgenoten stukjes katoen in het vuur, die brandend de avondlucht in vlogen. Die moest jij dan uitmaken met je handen.
En zo was jij dan een vrouw geworden en was je klaar voor een man die zijn hangmat in jouw hut kwam vastknopen. En voortaan mocht je baden bij de andere vrouwen bij de rivier.
Ja, dat vergeet je niet zomaar he?

Sommige dingen kun je in Suriname iegenlijk alleen doen met een tour. Een tour betekent groepsverband. Nou ben ik gek op verbanden, zoals beijvoorbeeld het verband tussen overgewicht en dikdoenerij, maar ik ben allergisch voor groepsverband.
Kakelend en niets ontzien achter elkaar aanwaggelen in het oerwoud lijkt mij niet de beste manier op een brulaap of tigri te spotten. vooral een verder uiterst sympathieke Surinaamse Creoolsen Javaanvse vrouw, we zullen haar Joke noemen omdat ze zo heette, gaat dan snel op mijn zenuwen werken. Bij elk geheim van het oerwoud dat Yull ons uit de doeken deed schreeuwde ze het bijkans uit: “Gewwwweeeelddig!”
Na elke dertien-in-het-dozijn-voetbalkantinegrap van een andere groepsgenoot blerde ze zodat ze het in Brazilie konden horen: “Jij bent errug, jij bent echt erg hoor!”
En dan die vrouw uit Alkmaar. Zij en haar duikinstructeur-ben-je-1-op-24-dus-ook-in-het-bos man waren door hun thuiswonende studerende kinderen naar Suriname gestuurd. Hele vriendelijke mensen, maar zo idolaat van het oerwoud en de inheemse bevolking, dat in de ogen van deze vrouw deze geen kwaad konden doen.
Frans de bootsman en plaatselijke indiaan had ons meegenomen naar het nog brandende kostgrondje van een van zijn vrouwen. Overigens is Frans 42 en zijn oudste zoon 30, zo zou ik later op een feest in het indianendorp horen dat ik niet in groepsverband bezocht, maar dat geheel terzijde.
Om van het water bij het kostgrondje tekomen moesten we door een haag van suikerriet. Wie wilde kreeg een stuk om zijn tanden in te zetten. Je kunt het neit eteren, maar door er in te bijten komt er een enorme plens suikerwater uitzetten. De overgebleven slierten trek je er af met je kiezen en spuug je uit en dan zet je je tanden in het volgende stuk en begin je weer van vooraf aan.
‘Erg lekker, maar jammer dat het glazuur niet weet hoe snel het weg moet komen van je tanden’, zei ik. En toen sprak deze vrouw in alle ernst de uiterst vermakelijke woorden: ‘Dat weet ik zo net nog niet, het zijn natuurlijke suikers, hoor!’

U zult zich afvragen waar de verhalen blijven… Ze zijn er, ze zijn alleen nog analoog. Internet en suriname is als water en olie… more at 11