Zo was ik gisteren weer een fijn stukje aan het fietsen. Mijn doel was Banteay Srei. Halverwege kwam ik er achter dat ik nog zo’n 16km te gaan had… oeps, maar goed het was nog vroeg en ik ben nog jong en mijn fiets was kut, dus ik besloot verder te gaan. Gek genoeg was ik de enige toerist op de fiets, de rest zat in tuktuks.

Ik begon honger te krijgen, maar er was nergens een restaurant te bekennen. Stukje verder doemt dan toch iets op wat iets weg heeft van een restaurant. Ze verkochten in ieder geval drinken.

In gebarentaal leg ik uit dat ik honger heb. De vrouwtjes beginnen te lachen (met veel spuug en geen tanden) en zetten me op een kruk en slepen een koelkist naar me toe. Daarop zetten ze twee kommen, één met rijst en één met soep met rare groenten en iets dat ooit geleefd heb. Wat het was zal ik nooit weten, maar ik heb een foto dus wellicht komen we er samen uit. Het had in ieder geval graten en een schild en inktvisachtige frutsels.

Dapper maar doodsbenauwd heb ik het opgeten, om vooral maar niet onbeleefd te zijn. De vrouwtjes begonnen nog harder te lachen toen ik mijn geldbuidel trok, dat was toch echt niet de bedoeling!

Vanochtend vroeg opgestaan om eens een flink stuk te gaan fietsen en dan bedoel ik ook een flink stuk. Zeg de ring rotterdam met elke drie kilometer een stop. En dat is dan niet voor een tankstation, maar voor een tempel van zo’n 900 jaar oud.

Het was een mooie dag, ga er niet te veel over vertellen, u moet het zelf maar gaan zien. Zelfs de foto’s dekken de lading niet, al helemaal niet omdat het overdag in de tropen onmogelijk is om een fatsoenlijke foto te nemen. Maar neem van mij aan, het is prachtig! Waarom bent u eigenlijk niet hier?

“wat kan je nou eigenlijk op een brommer vervoeren?”

Ik antwoord dan steevast: Twee levende varkens ondersteboven, Vier gezinsleden waarvan liefst twee kinderen, een complete keukenuitzet goed voor een cateringopdracht voor 300 man, Veertig latten van vier meter lang of een buitenlandse toerist.

... maar dan heb je ook wat. Tegen het eind van de middag kwamen we aan in Seam Reap, wat problemen met oververhitte airco en niet-aansluitende bussen, u kent het wel.

Ik heb een kamer gevonden in het European Guesthouse, ingericht in koloniale stijl, machtig prachtig!

Net heerlijk gegeten bij Khmer Kitchen, een aanrader als je in de buurt bent. Morgen dan eindelijk Ankor Wat!

Na een lange reis van Don Det ben ik dan eindelijk in Cambodja. In Kratie om precies te zijn. Hier in de Mekong leven 20 zeldzame zoetwaterdolfijnen. Gelukkig was ik nipt op tijd om achter op een scooter te springen om een glimp van deze bijzondere schepsels op te vangen. Het was de moeite waard, weinig tijd omdat de zon onderging, maar daarom wel verschrikkelijk mooi.
Morgenochtend neem ik on 7:30 de bus om acht uur later in Siem Reap te arriveren, waar Ankor Wat licht. Ik heb er zin an!

Via Champasak ben ik een paar dagen terug op Don Det uitgekomen, 1 van de 4000 eilanden in de Mekong in het zuiden van Laos. Meer ontspannen dan dit wordt het niet, vandaag de hele dag in mijn hangmat gelegen.

zeker als je er 800.000 hebt. Ik kan niet pinnen in Laos (in Cambodia ook niet) en mijn Baths, die het hier ook doen gaven me hoofdpijn van het vele omrekenen. iK Heb dus maar mijn verlies genomen en ben naar de bank getogen om met creditcard tegen 3% kosten kippetjes te scoren. 800.000 Kip is zo’n 70 euro, dus dat valt best mee, maar ze gaven ze me in briefjes van 5000. Dat zijn dus een heleboel centimeters dikke stapels. Behoorlijk genant als je die dan maar zonder ze allemaal te gaan tellen achteloos in je tas propt. Ik heb nog even geprobeerd het in mijn portemonnee te proppen, maar dat kon echt niet

Gisteren om een uur of 11 kwam ik Natasja (die van de grens) tegen, we zijn samen een dagje door Vientiane gaan fietsen. Veel gezien, ’s middags een sauna met aansluitend een uur drukpuntmassage in een klooster in het bos gedaan. Kost je 40.000 kip, maar dan heb je ook wat.

Vanochtend vroeg ben ik naar de ambassade van Cambodja gefiets (de reden dat ik hier nog steeds ben, moest wachten tot maandag). Het maken van een visum is blijkbaar nogal lastig want ik kan hem pas om 16:00 ophalen. Heb ondertussen nog maar 1 pasfoto over. Mijn plan om ’s ochtends de bus naar Tha Kaek te nemen gaat dus niet door. In plaats daarvan wordt het de nachtbus naar Pakse, wat een stuk verder zuidelijk ligt. Eigenlijk niet zo heel erg, want wordt toch tijd om richting Cambodja te gaan, dat hele Laos stond helemaal niet op het programma

Ik probeer wat foto’s op Flickr te gooien.

..van links naar rechts! In Thailand rijden ze links, in Laos on the ‘right’ side. Nachten van mijn leven heb ik wakker gelegen, denkend hoe ze dat nou zouden doen op de grensovergang. In mijn hoofd waren dat ingewikkelde instructies met fly-overs en tunnels. In de praktijk doen ze dat dus gewoon met een kruispunt en een paar stoplichten….

ik mijn paspoort verloor

Ja, het was me mijn dagje wel. Na een geweldige treinreis achter de rug te hebben stapte ik vrolijk in de eerste de beste tuk-tuk van het station. Ik dacht dat hij naar de stad zou gaan, maar niets was minder waar, we gingen naar de Friendship Bridge die Thailand met Laos verbindt over de Mekong.

Daar aangekomen leek het me eigenlijk wel een goed idee om gelijk naar Laos te gaan, dus ik haalde vol enthousiasme mijn exit stamp van Thailand. Ik had officieel Thailand verlaten dus ik kon geen kant meer op, hop de bus in!

Terwijl ik mijn kaartje stond te kopen herinnerde ik me dat er geen pinautomaten zijn in Laos en dat ik met 300 Bath, 80 euro en 125 dollar het waarschijnlijk niet op een relaxte manier een week uit ging houden in Laos. Dus gedag gezegd tegen Natasja uit Utrecht die ik toch al drie minuten kende en achterop de brommert terug naar de stad. De brommertbestuurder had wat moeite mijn guesthouse te vinden dat ik hem onderweg had toegeschreeuwd. Ik moest naar KC Guesthouse en hij bracht me uiteindelijk naar CK Guesthouse. Kan de beste gebeuren. Dus wij weer vrolijk door tuffen door de straten van Nomh Khai.

Daar aangekomen regelde ik opslag voor mijn rugtas en een fiets voor een paar uurtjes. Als ik hier toch was kon ik net zo goed even naar dat sculpturenpark in de buurt van een wazige monnik die het budhisme met het hindoeisme had gekruist en daar een park met enorme beelden had gevuld.

Eerst even water inslaan en een ontbijtje van rijst, kip, tofoe en boontjes soren. Ik wilde eigenlijk soep, maar als je een kommetje uitbeeldt in azie dan denken ze dat je rijst wilt… oh well….

Dat verobbert hebbende en na uitgelachen te zijn omdat ik toilet verkeerd uitsprak (het is niet hangzwam, maar hangnam!) fietste ik de stad uit. Juist toen ik op het punt stond de grote weg op te fietsen overviel me de enorme behoeft om te controleren of ik mijn paspoort nog wel had, ik ging immers over een paar uur de grens over. Niet dus! Oh kut, oh snee, oh pruim, oh spleet,
Oh gleuf, oh naad, oh kier om met de woorden van Deelder te spreken. Dat is geen goede tijding!

In lichte paniek (ik zag mezelf alweer de trein naar Bangkok nemen om een nieuw paspoort te scoren) scheurde ik in de verzengende hitte naar het restuarant en het guesthouse. Ook daar was mijn paspoort niet boven water gekomen. Er zat maar een ding op, fietsen naar die brug om een hartig woordje met de douane te wisselen!

Terwijl ik de straat uitscheur bedenk ik mij dat de laatste keer dat ik in paniek was nog geen uur geleden was in het winkeltje waar ik water had gekocht. In mijn onmetelijke wijsheid had ik namelijk bij het guesthous besloten de rangschikking van mijn waardevolle eigendommen te optimaliseren. Op de toonbank laadde ik mijn spulletjes uit en vond mijn portemonnee die ik op dat moment kwijt was. Ik was zo opgelucht dat ik het blijkbaar niet nodig vond om het mapje met mijn paspoort terug in mijn rugzak te stoppen….

Dit beseffende zet ik koers naar het winkeltje waar ik het water ingeslagen had. Toen ik het op zeg 25 meter genaderd had komt een vrouwtje naar buiten rennen zwaaiend met mijn paspoort. Ik was in uren niet zo gelukkig geweest!

Na de sculpturen een bezoek gebracht te hebben en de geldmachine leeggetrokken te hebben ruilde ik mijn te kleine fiets in voor een te kleine tuktuk naar de brug. Op naar Laos!

Die schoften vragen 36 dollar voor een visum plus allerlei andere behandelingskosten. Gelukkig had ik in Bangkok pasfoto’s laten maken, want die heb je voor Laos dus ook nodig. (Was een mooi staaltje Nikon, Photoshop en Epson overigens, maar dat terzijde)

Na van de taxibestuurder mijn eerste woorden Laotiaans geleerd te hebben kwam ik aam in Vientiene. Laos was ooit een Franse kolonie en dat merk je nog steeds. Zo heb ik vanmiddag een heerlijke baguette op en net nog voor 90.000 kip aan krokodillensteak naar binnen zitten werken in een Frans restaurant. Ook was ik eerder op de avond getuige van een potje jeu de boule op de franse ambassade door een stelletje Laotianen.

Al met al een enerverende dag! Ik heb geweldige noten!

Vet Laos (spreek uit: vet lauw)

Vroeg of laat, maar meestal vroeg wil je zo snel als maar mogelijk is weg uit Bangkok. Bangkok is namelijk een vieze drukke Aziatische stad waar niks bijzonders te beleven valt. Een paar tempels, een paar malls, een ranzig backpackerwijkje en dan heb je het wel gehad. (Niet dat ik het niet naar mijn zin heb gehad overigens)

De afgelopen dag een leuke dag, maar redelijk nutteloos qua gestelde doelen, zo was ik 15 minuten te laat bij de ambassade van Cambodja. De uiterst vriendelijke bewaker vroeg mij om maandagochtend terug te komen, maar zoals u begrijpt was dat geen optie. Daarna ging de sky-trainreis door naar de weekendmarkt, maar het was geen weekend, dus ik kon het hele pokkenend weer terug. Bij het einde van de lijn op de expressboat richting het noorden gevaren om een heerlijke noedelsoep op straat te verobberen. Gek genoeg was ik de enige die alleen stokjes en geen lepel kreeg, maar ik heb me niet laten kennen. Vissen en slurpen zei de gek, en hij poetste zijn schoen!

Maar goed ik dwaal af, deze pots ging immers over de Trein. Het is 20:53 wanneer we het station uitrijden, acht minuten later dan de bedoeling was, maar op een reistijd van 11 uur en 15 minuten moet zelfs de NS dat in kunnen lopen. Mijn lower bed was een stoel, wat mij nogal vreemd leek, daar had ik geen 538 Baht voor neergeteld! Het coupemannetje legde uit dat ik een seintje kon geven als hij de stoelen om moest toveren tot bed. Dat laat ik me geen drie keer zeggen, dus om 21:30 lag ik prinsheerlijk in mijn bedje, hobbelend door de nacht. Om 22:00 was de laatste ronde (ja, bier in de trein ja, kan de NS ook nog wat van leren) en om 23:30 vond ik het mooi geweest, gordijntje toe, snaveltjes dicht en lekker wiegen tot het licht wordt!

En licht werd het! en mooi ook! Sjongejonge wat is dat goed wakker worden, in de trein, lucht morgenrood, mensjes op de velden…. een waar feest. Een groot ongezien de Typhus naar Bangkok!